Συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις παιδί… Νo Τhanks – δεν θα πάρω.

0

ΠΡΟΣΟΧΗ! Το παρόν άρθρο του Πίκρη περιέχει πικρές δόσεις απότομης προσγείωσης στην πραγματικότητα. Αν είστε ευαίσθητοι, ρομαντικοί και ζείτε με την ανάμνηση του παρελθόντος θα ήταν καλυτερο να αποφύγετε την ανάγνωσή του.

 

Σήμερα θα αναλύσουμε ένα άρθρο το οποίο εδώ και καιρό γυροφέρνει στα κοινωνικά δίκτυα και σε ιστοσελίδες. Πρόκειται για αναπόληση στο παρελθόν με άκρατες δόσεις “ρομαντισμού” και νοσταλγίας. Δεν γνωρίζουμε τον συγγραφέα, πρέπει να είναι του 2007 (ή και παλαιότερο) και κάθε τόσο εμφανίζεται στο Facebook ή αλλού (π.χ. σε αυτή την ιστοσελίδα) και κάνει τη ψυχή μας να χύνει μαύρο δάκρυ;

Τι; Μαύρο δάκρυ. Όχι κυρίες και κύριοι. Καιρός να προσγειωθούμε και να δούμε τα πράγματα ως έχουν. Ή καλύτερα, ως είχαν μια που το άρθρο αναφέρεται στα παλιά. Διαβάστε το αυτούσιο και ακολούθως δείτε τα (πικρά) σχόλια του Πίκρη:

“H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε. Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την  αναμονή. 

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. 

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση. Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε. 

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι. 

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε φίλους. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα… μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν. Θεέ μου! 

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε; 

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι. Τι φρίκη! 

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας κουβέντα σε 
κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P 

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε. Δεν θα πρέπει να μάς παραξενεύει που τα σημερινά παιδιά είναι κακομαθημένα και χαζοχαρούμενα. 

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»… συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί…”

Η αρχική μου αντίδραση

Μπουχουουού. Ωιμέ! Αλί και τρισαλί. Συγκινητικό πράγματι. Πιο δακρύβρεχτο πεθαίνεις. ΑΛΛΑ, πάντα υπάρχει ένα αλλά. Κάτι δεν μας κολλά στην όλη ιστορία. Γι’ αυτό διαβάστε την άποψή μας παρακάτω. Ώρα να προσγειωθούμε σχολιάζοντας “εδάφια” της “Βίβλου της αναπόλησης”:

 1. “Η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε”.

Κάποιοι επιβίωσαν και κάποιοι όχι. Θα δούμε παρακάτω τα πώς και τα γιατί.


2.”Ήμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή”.

Αααααα. οκ. Δηλαδή τωρά οι μιτσιοί δεν παίρνουν συμβουλές που τους γονιούς τους να μεν βουττήσουν μετά το φαΐν; Όι α; Τωρά εξηγείται γιατί σπάζουν σαν τες φούσκες κάθε καλοκαίρι μες την θάλασσα – φτου σας γονείς. Πάντα υπήρχαν γονείς απερίσκεπτοι και άλλοι που γνώριζαν και συμβούλευαν. Συλλογική γνώση που αποκτιέται με την εμπειρία και την ενημέρωση. Οι γονείς σου κάτι εξέραν τζαι δεν σε αφήναν να μπεις. Τζαι οι σημερινοί γονείς το ίδιον κάμνουν τζαι με το παραπάνω. Θέλεις να κάμουμεν μιαν έρευνα;


Όσο για την αναφορά σου στις Κυριακές, στη νηστεία και κοινωνία, θυμούμαι που ούτε ο πόνος επερνούσεν μου ούτε τίποτε. Προσωπικά δεν θα άφηνα το κοπελλούι μου να περάσει το μαρτύριο του “μείνε νηστικός για να κοινωνήσεις”, επειδή ακρίβώς, είναι παιδί. Τέλος στους μαζοχισμούς. Όταν μεγαλώσει και μπορεί να κρίνει, ας μείνει νηστικό αν το επιλέξει.
  
4. “Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.”

Θυμάσαι τι σου ανέφερα στο σχόλιο 1; Θα σου πω την ιστορία του Γιαννή. Ο Γιαννής ήταν γείτονας μου, που τότε επέθανεν  επειδή δεν είshεν αερόσακους, τζαι δεν εφορούσεν ζώνη γιατί τότε ως ττόππουζοι δεν εκαταλαβαίναμεν σε τι χρησίμευε τζείνο το μασκαραλλίκκιν δίπλα που την θέσην του οδηγού/ συνοδηγού. Άσε που ούτε τωρά τη φορούμεν γιατί ενοχλεί την τζοιλιούαν μας. Ττόπουζοι forever, κέντρον της γης, γιου νόου. Μετά που χιλιάδες ατυχήματα και άλλα τόσα πρόστιμα εβάλαμεν ζώνην (κάποιοι).

5. “Κάναμε ταξίδια 3 και 4 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά”. 

Έβρε μου έναν μιτσήν που δεν υποφέρει που σύνδρομο τουριστικής θέσης αμαν τον σφηνώσεις ανάμεσα σε 4-5 πλάσματα, τζαι ειδικά αν είναι ενήλικες τζαι ο καημένος εννα κάτσει μες την μέσην επειδή ακριβώς εν ο “μιτσής” της υπόθεσης. Να κάτσει ο ενήλικας ο μάγκας σε Φιαττούιν μες την μέση τζαι να δούμε αν φκάλλει διαδρομήν Λευκωσία – Μαχαιράς – Πάφος χωρίς σύνδρομο “τουριστικής θέσης”.

Shit happens… σε όποια εποχή και αν ζεις


6. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα.

Πράγματι έχεις δίκαιο που απορείς πώς επιβιώσαμε. Να σε παραπέμψω στο 4. Δεν πεθαίνουν ΟΛΟΙ, ΔΕΝ ΤΡΑΥΜΑΤΙΖΟΝΤΑΙ ΟΛΟΙ. Αλλά άμαν παίζεις με την φωθκιά, ε ναι, κάποτε εννα την ΠΑΘΕΙΣ.

7. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες. Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα.”

Υπάρχει λόγος που οι κούνιες δεν φτιάχνονται από μέταλλο πλέον και χωρίς κοφτερές γωνίες. Να σε δω προσωπικά να βάλλεις το βρεφούιν πας την κούνια που είναι φτιαγμένη από μέταλλο τζαι να δω μετά πώς θα βουράς νοσοκομείο. Ελέγθηκε, επιβαιώθηκε και αποφασίστηκε ότι μέταλλο και τέτανος πάνε μαζί. Όσο για τα φρένα που ξέχασες να βάλεις κατρακυλώντας σε μια κατηφόρα ένα έχω να πω: ΚΟΛΟΦΑΡΔΟΣ.

 
8. “Παίζαμε «μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση.” 

Για τη “μακριά γαΐδούρα”: έπαθα τζαι κήλη, τζαι εξάρθρωση. Τζαι ρώτα τον μισό πληθυσμό ενηλίκων για τη μέσην του τζαι τες κήλες του. Ξέρεις πότε εμφανίζονται κήλες και πόνοι στη μέση; Τα συμπτώματα δημιουργούνται γύρω στα 11-12 χρόνια ζωής και εκδηλώνονται στην ενηλικίωση. Τον τζαιρό που έκαμνα πασhιαμάες με το “αππίησεν ο κάμηλος τζαι έκαμεν γκρι γκρι” εν εβρέθηκεν κανένας να μου πει: “πρόσεχε γιέ μου”. Ούτε ο δάσκαλος μου ελυπάτουν την μέσην μου την ώραν που μου ελάλεν: “σήκωσε το θρανίο να το πάρεις στην άλλην τάξη”. Έτα ούλλα τζιαμέ τωρά.

9. “Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει.”

 
Ναι εγυρίζαμεν ούλλην τη μέραν αλλά εν τζαι λαλείς μας τι εγίνετουν μετά που μας εβρίσκαν… Τζαι πού να αφήσεις το κοπελλούιν τη σημερινή εποχή να φκει έξω τη ώρα που ο κάθε καραγκιόζης κάμνει το ραλλίστα μέσα σε κατοικοιμένες περιοχές επειδή του εμείναν ψυχολογικά κατάλοιπα της εποχής την οποία περιγράφεις.

 10. “Τότε δεν υπήρχαν κινητά.”
 
Σοβαρά τωρά.  ΟΚ αν δεν έχεις ούτε τωρά κινητό, πάω πάσο. Αλλά έχεις. 
Είναι εξυπηρετικό; ΝΑΙ. Βοηθά σε; ΝΑΙ. Διευκόλυνε τη ζωή σου; ΝΑΙ.

Αν όμως η απάντησή σου στα πιο πάνω είναι όχι, τότε σε προκαλώ να πετάξεις το κινητό σου. 

Θα το εκλάβω ως ΟΧΙ

11. “Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους» Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.”

 
ΙΣΧΥΕΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΤΟ ΙΔΙΟ. Θέλω να μου πεις ποιός, οποιοσδήποτε νόμος (κράτος, κοινωνία, γονείς, σχολείο) “τιμωρεί”. Παίζουν, χτυπιούνται, συμφιλιώνονται και κάποιες φορές όχι, κάτι που έχεις παραλείψει να πεις ότι ίσχυε και τότε. Και όχι, δεν κατηγορούσαμε τον εαυτό μας αλλά όλους τους άλλους, όπως και τώρα.

12. Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο.  Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι. 

Έχεις δίκαιο. Η παχυσαρκία είναι μάστιγα για τα σημερινά παιδιά. Αλλά αν αναλογιστείς ότι τα παιδιά σήμερα πρέπει να τρέχουν από φροντιστήριο σε φροντιστήριο για να ετοιμαστούν για ένα μέλλον αβέβαιο τότε πού χρόνος για γυμναστική. Ήσουν τυχερός εδώ στο γεγονός ότι το να βρεις δουλειά τότε ήταν ευκολότερο, άρα λιγότερα μαθήματα και άρα περισσότερη ώρα για παιχνίδι (και άρα λιγότερη παχυσαρκία). Ονομάζεται μετάβαση της κοινωνίας στον εικοστό πρώτο αιώνα, δυστυχώς ή ευτυχώς. Οι αλλαγές είναι ραγδαίες, απρόβλεπτες και αναπόφευκτες. Η παχυσαρκία θα είναι παροδική,  προσαρμοζόμαστε στις απότομες αλλαγές.

13. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.

Κάποιοι το έκαναν τότε και κάποιοι όχι. Το “ΓΙΑΞ, νεκατσιώ σε” έχει αξία διαχρονική.

Το “έλα πιε που το δικό μου” είναι θέμα επιλογής και όχι εποχής

14. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι. 

Τι θέλεις να πεις δαμέ δεν εκατάλαβα. Ευτυχώς όμως που έshει φάρμακα ρε κουμπάρε τη σήμερον ημέραν και μάλιστα με ευχάριστη οσμή. Αφού να φανταστείς τότε χρησιμοποιούσαν και περισσότερο υγιεινές μεθόδους όπως το Aerosol. Δεν άφηνεν ψείρα (ούτε και τρίχα).

Είναι τελικά τόσο τραγικό να είσαι παιδί τη σημερινή εποχή;

Και επειδή κυρίες και κύριοι επολλολόησα, θα διακόψω κάπου εδώ και η συνέχεια στο επόμενο.