6+1 λόγοι που δείχνουν τη δυστυχία μας ως Κύπριοι

0

Αφορμή για τα πιο κάτω ήταν για μια έρευνα που διάβασα από άρθρο το οποίο είχε τον εξής τίτλο:

“7η πιο δυστυχισμένη χώρα στον κόσμο η Κύπρος” (πηγή: sigmalive.com)

Για να σας ενημερώσω στα γρήγορα, το άρθρο έκανε λόγο για έρευνα που έγινε από την εταιρεία Gallup και αφορούσε, πάνω κάτω, στα επίπεδα ευτυχίας των λαών ανά το παγκόσμιο. Σας παραθέτω το link για την έρευνα. Αλλά για να μην μείνετε ως εκεί ακολουθήστε και αυτό το link για τις μεθόδους συλλογής δεδομένων. Έτσι απλά για να μην πεταχτεί κανένας “καλοθελητής” να πει: “εν μαλακίες τούτα”.

Είναι το δείγμα 1000 ατόμων αντιπροσωπευτικό; ΝΑΙ. Ήταν οι μετρήσεις κατάλληλες; ΝΑΙ. Είμαστε δυστυχισμένοι; ΝΑΙ. Μιλούν οι αριθμοί και η δυστυχία είναι μετρήσιμη.

ΟΚ. Ας δούμε κάποιους πιθανούς λόγους (και έιναι μόνο μερικοί) που δείχνουν τη δυστυχία μας. Για να μην παρεξηγηθούμε τονίζω το “δείχνουν” και ΟΧΙ το τι μας κάνει δυστυχισμένους. Αυτό είναι μια άλλη ιστορία γιατί όπως πολύ σωστά το έθεσε κάποιος: “μπορεί  και εσύ και το παιδί σου να είσαι δυστυχισμένος/η γιατί απλά δεν μπόρεσες να του αγοράσεις i-phone”.

1. Ξυπνάς το πρωί πηγαίνεις για περπάτημα, να πάρεις το σκύλο για βόλτα, να αγοράσεις γάλα. Συναντάς κόσμο στο δρόμο. Κατσούφηδες, μούργοι, νευρικοί. Ο μόνος που σου λέει καλημέρα είναι ο γείτονάς σου μόνο και μόνο επειδή τον γνωρίζεις.

-Morning neighbor.

– Ωω. Καλημέρα!  (αϊ γαμήσου πρωί πρωί, όρεξη που την έχεις.)

dog

Οι περαστικοί δεν διαφέρουν και πολύ από το σκύλο τους

Πηγαίνεις στο φούρνο, στο περίπτερο, στην τράπεζα, σε μια κυβερνητική υπηρεσία, παίρνεις τηλέφωνο κάπου για να εξυπηρετηθείς. Μόνο να σε βρίσουν μένει μέχρι να κάνεις τη δουλειά σου, παρά τις προσπάθειές σου να είσαι ευγενικός και χαμογελαστός. Άσε! Το χαμόγελο δεν φέρνει χαμόγελο. Μάλλον για τρελό/η θα σε περάσουν. Για το λόγου το αληθές…

2. …πας στη δουλειά (αν έχεις δουλειά). Λες καλημέρα με ένα χαμόγελο μέχρι τα φρύδια. Θα είσαι τυχερός αν σου απαντήσει κανείς. Σου λένε καλημέρα δυο-τρεις με τους οποίους κάνεις τσιγάρο ή πίνεις καφέ σε κανένα διάλειμμα ενώ οι υπόλοιποι σε βλέπουν σαν “τον μαλάκα που προσπαθεί να τους φάει τη θέση”. Α, ρε ξύλο και φτύσιμο που το σηκώνουν ορισμένοι. Αλλά έχουμε και στόματα να θρέψουμε. Κρατάμε υπομονετικά τους τύπους.

3. Είμαστε πάντα έτοιμοι να διαλύσουμε τον γείτονα, τον φίλο μας, τον αδελφό μας και να θάψουμε τον καλύτερό μας. Να κακολογήσουμε ό,τι δεν καταλαβαίνουμε, ό,τι δεν δοκιμάσαμε, ό,τι φοβόμαστε, ό,τι δεν μας επιτρέπουν οι κοινωνικές επιταγές.  Αν αυτό δεν είναι δυστυχία… τότε ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω.

4. Ζούμε με μια ακτανίκητη ψευδαίσθηση, η οποία καλλιεργήθηκε μεθοδικά από τα ΜΜΕ και την κοινωνία, ότι είμαστε το κέντρο της Γης, ότι όλοι βάλλουν εναντίον μας, ότι μας κυνηγούν επειδή είμαστε και γαμώ τα παιδιά, και γαμώ τους λαούς. ΤΗΝ ΕΓΝΟΙΑ μας είχαν. Είμαστε πρήχτιδες, κλαμένοι, υποκριτές (συμπεριλαμβανομένου και εμού μέσω αυτού του άρθρου). Αλήθεια, πότε ήταν η τελευταία φορά που συναντήσατε κάποιο άτομο και μιλήσατε για το πόσο υπέροχα και αγγελικά πλασμένα είναι όλα γύρω μας;

center

Άσχετα με το τι μας λένε… το πραγματικό κέντρο της Γης μοιάζει κάπως έτσι. Deal with it.

5. Φτιάξαμε οικογένειες τις οποίες παραμελήσαμε για το χρήμα και την καριέρα ώστε να να “μην τους λείψει τίποτα”. Πότε ήταν η τελέυταία φορά που ρωτήσαμε τα παιδιά μας τι πραγματικά θέλουν χωρίς αυτό να μεταφράζεται σε tablet ή παγωτό απλά για να σκάσουν; Πότε ήταν η τελευταία φορά που είδαμε το παιδί μας χωρίς κινητό στο τραπέζι του φαγητού; Αν έχετε εσείς διαφορετική άποψη για αυτού του είδους την δυστυχία παρακαλώ να μου την πείτε χωρίς τυμπανοκρουσίες του στιλ: “υπάρχουν άτομα που ζουν πολέμους”. Στην Κύπρο ζούμε. Αυτά είναι τα δεδομένα.

6. Αν δεν είμαστε δυστυχισμένοι και γνωρίζουμε τα πραγματικά όρια της ευτυχίας –  η οποία συνεπάγεται και ελευθερία – τότε γιατί επιμένουμε να ψηφίζουμε και να αναδεικνύουμε ανθρώπους οι οποίοι συντηρούν τη μιζέρια μας; Και αυτό περιλαμβάνει ΟΛΕΣ τις πολιτικές παρατάξεις. Δεν ήταν και είναι όλο σκηνικό στημένο, συμφωνημένο και προσυνεννοημένο;


ana_eggiisi
chris_2

 

 

 

 

 

 

 

deal

Meanwhile, κάπου αλλού…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

7.  Τι άλλο πρέπει να βιώσουμε για να αντιληφθούμε τη δυστυχία μας; Ανισότητα, διεφθαρμένους πολιτικούς, σκατά δικαιοσύνη, κλέφτες τραπεζίτες… να συνεχίσω; Κοινωνικά παντοπωλεία έχουμε. Ναρκωτικά για να ξεχνιέται ο κόσμος έχουμε. Νέους που μεταναστεύουν έχουμε.  Ποδοσφαιρικούς αγώνες χωρίς οπαδούς (+ επεισόδια σοβαρούς τραυματισμούς) έχουμε . Κοινωνικά αμόρφωτους έχουμε. Άρτον και θεάματα για να ξεχνιόμαστε (χαζοεκμπομπές και “ενημερωτικά” μαγκαζίνο και κίτρινες φυλλάδες) έχουμε. Μπάι δε γουέι: δεν θέλω κυρία μου ούτε να ξέρω πότε έκλασε η Μενεγάκη, ούτε ποιός χώρισε ποιόν στο Hollywood.

Κάποιος/α θα πει: “Εγώ είμαι ευτυχισμένος”. Χαίρομαι αν ισχύει κάτι τέτοιο. Ερώτηση όμως: μπορείς να βλέπεις όλα τα πιο πάνω να συμβαίνουν και να εξακολουθείς να είσαι ευτυχισμένος; Γιατί αν ισχύει αυτό, τότε δεν είσαι ευτυχισμένος. Εν γάρος που είσαι και αναίσθητος. Και σε ζηλεύουν πολλοί.

Αλλά να μια ελπίδα φωτός μέσα στη δυστυχία μας. Μια πραγματική λύση στα προβλήματά μας:

amperopouli

Η πραγματική κοινωνική επανάσταση και ο δρόμος για την ευτυχία αρχίζει εδώ

 

Σήμερα ετοιμαζόμουν να σας βομβαρδίσω με καμιά μαλακία του στιλ: “η Κύπρος μου θυμίζει χοιρομέρι” …

 

cy_xoiromeri

THE REAL Χοιρομέρι

cyprus-map-2

Κακό αντίγραφο χοιρομεριού

 

 

 

 

 

 

… αλλά μετάνιωσα.

Είπα να κλαψουρίσω και ‘γω ο μίζερος,

ο δυστυχής,

ο Πίκρης.