Πού πάεις ρε γάρε; Ή αλλιώς 10 λόγοι για τους οποίους πρέπει να πάρεις ποδήλατο

2

Μάλιστα κυρίες και κύριοι. Για να σας βάλω αμέσως στο θέμα του άρθρου, σήμερα θα τα πούμε περί Κύπριου Οδηγού (γένους θηλυκού και αρσενικού).

  Κανονικά θα έπρεπε να περιληφθεί στο άρθρο “Κυπραίος είσαι τζαι φαίνεσαι…” αλλά επειδή ο Κύπριος Οδηγός (γένους θηλυκού και αρσενικού) χρήζει επιστημονικής μελέτης και έρευνας, αυτό πάει να πει ότι του αξίζει ένα ολόκληρο (και βάλε) άρθρο. Αφορμή δε για το παρόν άρθρο αποτέλεσε ένα μήνυμα μου έστειλε ακροατής σε ραδιοφωνική εκπομπή. Το μήνυμα (όσο το θυμάμαι) πήγαινε κάπως έτσι: “Τούτοι οι μπάτσοι πάσιν καλά; Εγράψαν με γιατί οδηγούσα τζαι εμιλούσα στο κινητό για κάτι επείγον. Καλάν! Εν καταλαβαίνουν ότι έshει κρίση τζαι ο κόσμος πεινά; Αντί να πιάσουν τους πραγματικούς εγκληματίες βουρούν τον καημένο τον κοσμάκη που απλά μιλά στο κινητό” (!!!). Δεν μας φτάνει το πιο πάνω, ο εκφωνητής (ειδήμων σε όλα – true story) συμφώνησε με τη γνώμη του ακροατή και μάλιστα επέπληξε, εκ ραδιοφώνου, τους “κακούς” μπάτσους οι οποίοι ακόμα και τώρα με την οικονομική κρίση ταλαιπωρούν το κόσμο. Ειλικρινά αν ήμουν μπάτσος θα κινούσα τις εξής αγωγές: α) στον φταίχτη (λόγω ηλιθιότητας), β) στον εκφωνητή (λόγω γενικής ηλιθιότητας) και γ) στο κράτος (λόγω γενικότερης ηλιθιότητας). Αυτά για εισαγωγή. Πάμε να δούμε τι γίνεται γενικά με τον Κύπριο Οδηγό.

1. Επιχείριση “Ξεπαρκάρω”:

Ξυπνάς το πρωί και ετοιμάζεσαι για τη δουλειά ή ξέρω ‘γω τι έχεις να κάνεις. Μπαίνεις στο αυτοκίνητο αγουροξυπνημένος/η και επιχειρείς να βγάλεις το αυτοκίνητο από το πάρκιν (= parking = χώρος στάθμευσης). Αν την προηγούμενη μέρα το πάρκαρες μούτρα τότε συγγνώμη αλλά πάνω κάτω έχασες 10 λεπτά από τη δουλειά σου. Ο λόγος είναι ότι για να το βγάλεις από το πάρκιν πρέπει να βάλεις την όπισθεν (κοινώς την πισινήν) για να βγεις. Έλα όμως που στο δρόμο οι υποψήφιοι Σούμαχερ σου λένε: “σταμάτα μαλάκα να προσπαθείς να μπεις στην πίστα μου”. Περιμένεις 2-3 λεπτά να σταματήσουν οι ραλλίστες να περνούν και σιγά σιγά το βγάζεις έξω. Και εκεί που πας να θριαμβεύσεις και πας να βγεις στο δρόμο… μπιιιιιιιιιιιιιιιιπ. Πάλι μέσα στο πάρκιν.

2. Η υπόθεση “ράνταπαου”:

Καταφέρνεις να βγεις στην “αγωνιστική πίστα” αφού βεβαιώθηκες ότι γυναίκα και παιδί φορούν ζώνες, κράνη και πανοπλίες. Φτάνεις με χίλια ζόρια στο “ράνταπαου” ή στα φώτα (φανάρια – ελληνιστί). ΟΚ. Ας πάρουμε την περίπτωση του “ράνταπαου”. Όταν καταφέρεις και φτάσεις στο τέλος της – φαινομενικά – ατελείωτης ουράς, είσαι πάντα δεύτερος. Κατά ένα παράξενο λόγο πάντα μπροστά σου υπάρχει ένα αυτοκίνητο του οποίου ο οδηγός βρίσκεται σε δίλημμα. Το δίλημμα πάει κάπως έτσι: “να μπω τωρά ή να μεν μπω”. Μπαίνεις τελικά στην αφετηρία της μάχης του “ράνταπαου” μετά από 3-4 λεπτά και παίρνεις σειρά για την αρένα.  Είναι ακριβώς εκείνη τη στιγμή που καταλαβαίνεις ότι οι μισοί οδηγοί στην Κύπρο έχουν πάρει άδεια οδήγησης βάζοντας μέσο (και σας προκαλώ να με διαψεύσετε). Ο ένας πιάννει την εξωτερική λωρίδα του “ράνταπαου” από την απέναντι έξοδο και συνεχίζει να την κρατά μέχρι να αποφασίσει που θέλει να πάει (δες το σχεδιάγραμμα). Ο άλλος πίσω σου να σου κορνάρει ενώ βλέπει ότι δεν μπορείς να μπεις στο “γύρω γύρω όλοι” και εσύ να προσπαθείς να τετραγωνίσεις τον κύκλο. rantapaou 3. Στα φώτα:

Φτάνεις στα φώτα. Κόκκινο. Σταματάς ΠΙΣΩ από τη γραμμή της διάβασης (ναι υπάρχει τέτοια γραμμή). Δίπλα σου βλέπεις έναν με πούρο στο στόμα να σταματά ακριβώς πάνω στη διάβαση. Μια μάνα με το μωρό στο καροτσάκι προσπαθεί να περάσει από τη διάβαση και ο προαναφερόμενος τραβά τζαι μια ρουφκιά καφέ (Pokka κατ’ ακρίβειαν γιατί έιπαν του εν καφές πολλά καλός) αγνοώντας παντελώς την κατάσταση. Αρχίζεις και διερωτάσαι αν κάνεις κάτι λάθος. Πάνω στη σκέψη σου ανάβει πορτοκαλί. Προσέξτε ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ. Ο πίσω σου μόλις δει πορτοκαλί θεωρεί δεδομένο ότι είναι πράσινο. Φύρνεται. Πιάννει τον αμόκ. ΜΠΙΙΙΙΙΙΙΙΙΠ, ΜΠΙΙΙΙΙΙΙΙΠ. “Άτε ρε μαλάκα προχώρα τζαι έχουμεν τζαι δουλειές”. Κι αν θέλεις μην προχωρήσεις. Είναι ικανός να κατεβεί από το αυτοκίνητο, να σηκώσει τα μανίκια πάνω και να έρθει να σου ζητήσει εξηγήσεις. Τούτην την πουρούν έχουμεν την μες το γαίμα μας. Είμαι στα φώτα, μπιπ. Βλέπω γνωστό απέναντι μου στο δρόμο, μπιπ. Πάω να παραλάβω κανένα γνωστό από το σπίτι του, μπιπ να βγει έξω. Πάω επίσκεψη στον κουμπάρο, μπιπ να ακούσει ότι έφτασα. Και μια που ανέφερα γνωστούς, όταν σταματήσεις στα φώτα, είτε ο απέναντι σου είτε ο δίπλα σου θα γυρίσουν να σε κοιτάξουν μπας και είσαι κανένας γνωστός και παραλήψουν να σε χαιρετήσουν. Και στην περίπτωση που τύχει πράγματι να είσαι να είσαι γνωστός και δεν τους δεις να σε χαιρετούν, θα σε πάρουν τηλέφωνο αμέσως και θα σου πουν: “Είδα σε πάνω στα φώτα. Έπαιξα σου πουρού. Εν μας shαιρετάς;”  Σκεφτείτε το. Ψάχνουμε γνωστούς στα φώτα της τροχαίας… ΑΘΚΕΙΑΣΕΡΟΙ με πούρο τζαι Pokka.

4. Παρκάρω όσο πιο κοντά γίνεται… :

… άσχετα βέβαια αν θα στερήσω τη θέση από συμπολίτες με κινητικά προβλήματα. Προκειμένου να μην περπατήσεις δύο βήματα θα παρκάρεις εκεί. Σε αυτό το θέμα είμαστε ελεεινοί και πάντα θα είμαστε. Δεν υπάρχει λόγος να ψάξουμε το γιατί. Απλά υπενθυμίζω ότι αναφέρθηκε και εδώ: Δες καλά το πιο κάτω σήμα. ΔΕΝ ΠΑΡΚΑΡΕΙΣ ΔΑΜΕ… ΓΑΡΕ, Ε ΓΑΡΕ. Handicapped_Accessible   Κάπου εδώ συμπεριλαμβάνεται και το πάρκιν στα πεζοδρόμια, στις εισόδους-εξόδους, σε διπλή κίτρινη, μπροστά από την είσοδο του cafe, σε πολυσύχναστες οδούς. Ειδικά με το τελευταίο: πρέπει να είμαστε από τους λίγους απολίτιστους που για “θκιο λεπτά” δουλειά έχουμε καταφέρει να μετατρέψουμε δρόμους διπλής κατεύθυνης σε μονόδρομους με το παρκάρισμα μας, με τις ευλογίες των Δήμων φυσικά.

5. Κινητό μου, αγάπη μου:

Έχω μπροστά μου κάποιο οδηγό ο οποίος πηγαίνει με 20km (!) την ώρα. Διερωτούμαι αν έπαθε κάτι ο άνθρωπος. Μπα! Μάθαμε πλέον: 20km = μιλώ στο κινητό. Aν τους σταματήσει η αστυνομία θα φταίνε οι μπάτσοι που γράφουν τον κοσμάκη μέσα στην κρίση. Δεν υπάρχουν Bluetooth, δεν υπαρχει speaker στο τηλέφωνο, δεν υπάρχουν παιδιά στο πίσω κάθισμα, δεν υπάρχουν trafficators (ΝΑΙ έτσι τα λενε και ΟΧΙ “τραβικέιshon” – πάντα ήθελα να το πω αυτό, αααχχχχ ανάσανα). Όταν κρατάνε το κινητό, τα γαϊδούρια-οδηγοί δεν νιώθουν. Και μην διανοηθείς να κάνεις μπιιιιπ, μπιιιιπ (το προσφιλές άθλημα). Θα φας και το βρισίδι. Τι μπορείς να κάνεις; Απλά να εξασκήσεις τις μαντικές σου ικανότητες ώστε να μπορείς να υπολογίζεις πού και πότε ακριβώς το γαϊδούρι θα σταματήσει ή θα στρίψει και καλού κακού να κρατάς μια απόσταση.

- Έλα κόρη. Έshει ένα μαλάκα πίσω μου τζαι παίζει πουρού. Τι θα κάμουμεν πόψε;

– Έλα κόρη. Έshει ένα μαλάκα πίσω μου τζαι παίζει πουρού. Τι θα κάμουμεν πόψε;

6. King of the road:

Υπάρχει μια δεύτερη περίπτωση κάποιος να οδηγεί με 20km την ώρα. Ο κάτοχος ακριβού, sport αυτοκινήτου ή ο μοτίφας (για τον οποίο μιλήσαμε εδώ). Προκειμένου να μην καταστρέψει τες σούστες του αυτοκινήτου ή απλά επειδή “είμαι ο γιος του Γαμάω” θα οδηγά σε κατοικημένη περιοχή με 20km την ώρα και με μια ουρά αυτοκινήτων πίσω του να αποδέχεται τις σαδομαζοχιστικές του ορέξεις. Που να τολμήσεις να τον προσπεράσεις. Αν επιχειρήσεις κάτι τέτοιο θα αναπτύξει ταχύτητα για να μην το κάνεις γιατί… γιατί έτσι. Είναι ο King of the Road. Το παράδοξο (;) είναι οτι όταν βρίσκεται στο highway πηγαίνει με 220km την ώρα για να σου δείξει τι εστί ταχύτητα. Gratz man! Παρεπιπτόντως, αν είσαι ο βασιλιάς του δρόμου για σένα ιχύουν ειδικοί κανόνες οδήγησης γιατί είσαι something special. Για παράδειγμα δικαιούσαι να κάνεις επαναστροφές στα φώτα τροχαίας, δικαιούσαι να παρκάρεις ακόμα και πάνω σε δέντρο, δικαιούσαι να κάνεις κόντρες σε πολυσύχναστους δρόμους και κατά τρόπο περίεργο δεν σε παίρνει ποτέ χαμπάρι η αστυνομία.

- Bring it biaaaatch!

– Bring it biaaaatch!

7. King of the Road – Tag Team:

Είναι το πιο πάνω αλλά ο εφιάλτης είναι διπλός. Είναι να μην σου τύχει να βρεθούν δύο τέτοιοι οδηγοί ο ένας πλάι στον αλλό στα φώτα τροχαίας (τι λέγαμε στο 3;) και εσύ να είσαι πίσω τους. Αν είναι θα αρχίσουν τη συζήτηση η οποία θα συνεχίζεται και μετά το έναυσμα για εκκίνηση από το πράσινο φως και εσύ ο καημένος να μην μπορείς καν να προσπεράσεις. Αν πάλι δεν γνωρίζονται θα πιάσουν συζήτηση για το πόσα km πιάνει το αυτοκίνητό τους και για το ποιός θα μετρήσει το 1,2,3 για να αρχίσει η κόντρα. Να μιλάς με τον άλλο καθώς κινείστε πλάι πλάι στο αυτοκίνητο και να καταφέρνετε να συνεννοείστε λες και οδηγάτε ποδήλατα είναι πράγματι άξιο θαυμασμού. Only in Cyprus.

8. Window shopping…:

…αλλά μέσω αυτοκινήτου. Διαχρονικό trend. Ξέρετε ο φυσιολογικός κόσμος παρκάρει, κατεβαίνει από το αυτοκίνητο, πάει στο κατάστημα, βλέπει τη βιτρίνα. Εμείς ως υπερ όντα κάνουμε multitasking. Οδηγούμε, τρώμε παγωτό και μπορούμε ταυρόχρονα να κοιτάζουμε βιτρίνες. Αν δούμε κάτι που να μας αρέσει θα σταματήσουμε στη μέση του δρόμου (μια που μας ανήκει) και θα πούμε στο έτερον ήμιση: “Έτο τζείνο το φόρεμα που σου έλεα. Εν καλό; Να το πιάσω;” Απάντα λεβέντη μου στην κοπέλα σου το καίριο ερώτημα που σου θέτει μες την μέση του δρόμου και μην χολοσκάς για τα ερίφια που περιμένουν πίσω σας. Το αυτοκίνητο είναι για να το απολαμβάνεις. Στην Κύπρο δεν έχει την έννοια του μεταφορικού μέσου. Εισήγηση του Πίκρη είναι στις εξετάσεις για απόκτηση διπλώματος να μπαίνει και ερώτηση ώστε να καθορίζεται το ψυχολογικό προφίλ του οδηγού η οποία θα είναι κάπως έτσι: “Νιώθεις κατ’ οποιονδήποτε τρόπο ο δρόμος σου ανήκει; Μήπως είσαι κτητικός/η με χώρους κοινής χρήσης;”

9. Να στρίψει κανείς ή να μην στρίψει, ιδού η απορία:

Περίπτωση για να σου στρίψει. Το προπορευόμενο όχημα ξαφνικά μειώνει απότομα ταχύτητα και βλέπεις τον οδηγό να αρχίζει να κοιτάζει δεξιά και αριστερά. Βλέπεις την κκελλούαν του να μεν σιουρκάζεται. Δεν θυμάται αν του είπαν να πάει να στρίψει δεξιά ή αριστερά. Εσύ βέβαια σαν καλός μαλάκας πρέπει να περιμένεις πότε θα του γίνει το κέφι να δείξει ότι θα στρίψει. Να σου δώσει έστω μια ένδειξη, να απαλλαγείς από την αγωνία. Εκεί και πάλι αρχίζεις να εξασκείς τις μαντικές σου ικανότητες για το τι θα κάνει ο προπορευόμενος και εμπλέκεσαι σε διαδικασία φιλοσοφικής σκέψης (βλέπε τίτλο κεφαλαίου) ώστε να μην τρακάρετε. Και η μαλακία είναι ότι αν τρακάρεις ΕΣΥ θα είσαι ο φταίχτης γιατί δεν κρατούσες απόσταση. Στην πιο πάνω περίπτωση οφείλεται το γεγονός ότι τουλάχιστον απόκτησες εμπειρία στην οδήγηση και αποφυγή ατυχημάτων. Παραδείγματα τέτοιων οδηγών σου θυμίζουν ότι “έφκαλες Ο.Υ.Κ μες τους δρόμους της Κύπρου”.

10. Δεν περνάς κυρά Μαρία (η επιστροφή στο σπίτι):

Βρίσκεσαι σε πάροδο και προσπαθείς να βγεις σε κύριο δρόμο. Υπάρχει πολλή κίνηση και παρακαλάς να βρεθεί ένας καλός χριστιανός να σε αφήσει. Μπροστά υπάρχει πολλή κίνηση και προχωρούν τα αυτοκίνητα οπότε και άνετα μπορεί κάποιος να σταματήσει και να σου κάνει τη χάρη αφού έτσι κι αλλιώς δεν θα πάει πουθενά. Κι όμως, εκεί που θα μπορούσε να σε αφήσε,ι σταματά ένας/ μια ακριβώς, μα ΑΚΡΙΒΩΣ μπροστά σου. Αντιλαμβάνονται τον εκνευρισμό σου (και τη μαλακία που έκαναν) αλλά κοιτάζουν αμήχανα μπροστά. Τι σου στοιχίζει χριστιανέ/η μου να με αφήσεις να μπω. Αφού δεν προχωρούν τα αυτοκίνητα. Έννα πέσεις που το εγώ σου; Όταν καταφέρεις τελικά να βγεις στον κύριο δρόμο, χαιρετά ευγανικά τον οδηγό που σταμάτησε για σένα, προχωράς και βλέπεις ότι παρομοίως κάποιος άλλο συναγωνιστής σε παρακείμενη πάροδο βρίσκεται στη φάση που ήσουν πρηγουμένως. Πας να κάνεις την καλή πράξη να τον αφήσεις να βγει κι αυτός στο χάος. Τον αφήνεις και ως ανταμοιβή περιμένεις ότι το ελάχιστο θα σηκώσει το shερούιν του να σε χαιρετήσει ως ένδειξη ευγνωμοσύνης για να νιώσεις και συ καλά που δεν έισαι σαν τους άλλους. Και εκεί που πάει να σηκώσει το χέρι καθώς μπαίνει στο δρόμο, συνειδητοποιείς ότι είναι ο “παρέας” που ήταν δίπλα σου στα φώτα το πρωί. Το χέρι σηκώθηκε για να ρουφήσει Pokka. Θα σου έλεγα να πάρεις ποδήλατο. Αλλά δες την πιο κάτω φωτογραφία και αγόρασε ένα τέτοιο. Τουλάχιστον είναι ασφαλές, παρακάμπτει την κίνηση είναι οικονομικό και κυρίως… σου θυμίζει με ποιούς έχεις να κάνεις. garos

 

Αν θέλετε κάνετε και ένα like στη σελίδα μας στο Facebook για να ενημερώνεστε για ένα σωρό άχρηστα πράγματα.